لمپنیسم در ورزش بویژه ورزش فوتبال چندین دهه است که استمرار یافته واین امر در همه سطوح ورزش یعنی مربیان بازیکنان تماشاچیان اصحاب رسانه داوران ودست اندرکاران ورزش به یک
هنجار تبدیل شده است . گویا در میدان ورزش هر که بد زبان تر مغرور تر و بی پروا تر باشد بیشترورزشکار است.
بنظر میرسد آنچه به این آفت دامن زده است تحرک اجتماعی عمودی و یکباره ثروتمند شدن یا مشهور شدن است بدون اینکه فرد ظرفیت رسیدن بدین پایگاه اجتماعی را داشته باشد ودر نتیجه فردی که یکباره از این محبوبیت برخوردار می شود همچون نوکیسه گان اقتصادی هر کنشی را برای خودش سزاوار وجایز می داند و تبعیت از هنجارهای جمعی جای خود را به سرکشی بی ادبی وباند بازی برای رسیدن به هدف می کند و در این میان آنچه ذبح می شود ارزشها وهنجارهای اجتماعی انتخاب های نادرست و از همه مهمتر الگو سازی نادرست اخلاقی نهاد ورزش است و بجای این که نهاد ورزش فتوت مروت وجوانمردی را نهادینه کند.خلاف این الگوها را در جامعه ترویج می کند ودر این کارزار بازیکنان مربیان و رسانه ها بجای اینکه موفقیت تیم وگروه برای شان مهم باشد مسایل شخصی شان اهمیت پیدا می کند و دراین صورت ما شکل گروه اجتماعی داریم اما خبری از محتوای گروه یعنی احساس تعلق همبستگی گروهی نیست ونتیجه این می شود که بازیکنان ومربیان بزرگ بجای اینکه نقطه قوت واتکای ورزش باشند مهمترین معضل ودغدغه ورزش می شوند.
به همین جهت شایسته است متولیان ورزش علاوه بر قابلیت های فنی ورزشکاران ومربیان ویژگی های رفتاری را در انتخاب این گروه ها ی مرجع جوانان ملاک توجه قرار دهند واز مقاطع پایه بواسطه ی فرآیند جامعه پذیری آموزش فرهنگ سازی این احترام به دیگران و کار گروهی در نهاد ورزش آموخته شود .
سخن آخر این که موفقیت ورزش همچون کشورهای دیگر در گروی حاکمیت نگرش علمی شایسته سالاری ادب واحترام به کار گروهی ورشد تدریجی در سطوح مختلف ورزشی است و چنانچه تصور کنیم کسی که ورزشکار موفقی بوده لزوما بدون آموزش مربی موفقی خواهد شد یا کسانی که از لحاظ تربیتی واحترام به دیگران وکار گروهی مشکل دارند انتخاب کنیم این می شود که شد
|
+| نوشته شده توسط
دکتر امیرمسعود امیر مظاهری در پنجشنبه سوم اردیبهشت 1388
|
